Friday, 25 June 2010
Woah.. Berpeluh Beb, Buat Planning Masa Depan..
Oh, no! I'm not talking about marriage. Ade ke? Jauh sangat pemikiran korang ni. Eheh. (Calon pun takda, fyi). Aku fikir pasal educational future lah. Eheh. Anda silap. Ingat aku dah nak kahwin eh? Heee, takda orang nak kat saya pun.... :P
Ok, now. Serius berpeluh beb! Bila fikir, after dapat BECE aku, aku nak buat apa. Whether to continue or not. No no. Aku memang nak continue. Tapi, persoalannya sekarang, MAMPUKAH AKU?
Phewwww..
Menaip dua perenggan di atas saja sudah mampu membuat jantung aku berdegup laju. Ugh!
Begini, sekarang, aku ada dua choice. To get a master's degree in Project Management, then a PhD in Engineering. Or, to get only PhD in Education. Sebab as we are all aware that sekarang ni aku tengah buat Bach. of Education with Civil Engineering. (Sedih kan?)
Dari form four aku merangkak macam baby dengan field ni, and then suddenly I go for education degree. Ya, well, pendekkan kata, aku akur dengan kehendak alam. Berbalik kepada isu diskriminasi terhadap kaum wanita dalam field ni. Sedangkan aku yang ada diploma ni, yang buat kerja-kerja cikai je pun diorang taknak ambil, konon tak percaya dengan kredibiliti kaum hawa. Wtf, kan? Hmm, apa lagi kalau aku dah ada segulung ijazah (geli taip perkataan ni). Dah tentulah, the higher qualifications that you have, the bigger your responsibility should be at work. Kan? Hmm, kau orang rasa, masa tu nanti, dah berubah ke mentaliti management kat syarikat-syarikat engineering, construction, etc? Aku rasa benda ni tak akan pernah berubahlah. Kalau berubah, maknanya, nak dekat akhir zamanlah tu agaknya ya.
Jadi, macam mana? Korang rasa, apa yang aku plan ni bijak tak? Aku rasa yang paling bagus jalan yang kedua tadi. Ambil PhD terus. Kan? Tak payah nak pening-pening kepala sampai kusut tahap melampau fikir macam mana nak hidup sebab gaji dah banyak potong untuk PTPTN. Hahah. :P
So, kesimpulannya Nadia, belajarlah rajin-rajin ya! Kalau ada esaimen, sila ringan-ringankan tangan dan kaki untuk ke library. Buatlah esaimen anda sehabis baik! Yeay!
That was it.
Oh, ya, saya baru setahun di OUM. Tapi...
...doakan yang baik-baik untuk saya ya, kawan-kawan!
Much LOVE..
B. Disgrace ;)
Tuesday, 22 June 2010
Like Emak, Like Anak? NEVER!

Aku tanya dia, baju bomba warna apa? Dia kata merah. Aku pandang dia. Aku tanya balik : Iya ke warna merah? Dia boleh bantai cakap pula : Iyalah Makcu, cikgu cakap kat saya warna merah. Haih. Geram pula aku. Aku suruh dia buktikan. Dia ambil buku rujukan dia. Tak jumpa. Sekali, dia tanya aku : Habis, warna apa Makcu? Aku tanya dia baliklah dia rasa, warna dalam gambar yang kat tepi tu warna apa? Dia jawab : Merah? Aku suruh dia tengok betul-betul. Aku tanya : Betul ke merah? Aku cakap : Merah macam henfon Makcu ni. Sambil tunjukkan silicone casing aku yang merah menyala tu.
Dia pelik. Agaknya dalam hati dia cakap "Haahlah!". Pastu dia buat muka keliru. Aku pun tanya : Ok, cuba awak tengok gambar tu, awak rasa sama tak dengan warna buah oren? Dia pun dengan pantas, "Hah, oren. Ok, uniform bomba warna oren. Saya tulis eh?". Ek eh, laju nau budak kecik ni. Aku pun bagitahu dia, memang betul macam buah oren. Tapi, dalam dunia ni mana ada warna oren. Kalau dalam BM, awak tau tak nama dia apa? Dia geleng kepala dan jawab, " Orenlah Makcu!". Aku pun cakaplah, mana ada dalam kamus warna oren. Dia : Habis?. Aku pun terangkan, "Dalam BM, kita tak panggil oren. Kita panggil JINGGA".
Lepas tu dia tanya aku pula macam mana nak eja. Boleh? Aku kata : Eh? Mana boleh semua awak nak tanya Makcu. Macam ni, Makcu soranglah yang pandai nanti. Dia buat muka. Ok, awak pandai mengeja, kan? Cuba awak eja. Ok, adalah tiga empat kali dia eja. Bila dah ok, aku suruh dia tulis jawapan kat ruang tu. Macam-macam weh. Eja betul, tulis salah. Tension aku.
GINGA
JINGA
GINGGA
Last-last, aku marah. Ooopss. Mak dia macam jeling aku. Aku stress, lalu terus mengajar cara mengeja sebenar. Lepas tu, aku makan.
Sekian sesi pengajaran saya.
Monday, 21 June 2010
I Tweeted Ricardo Kaka

That's in Portuguese.
Manusia Tak Terjangka
Semalam aku melakukan aktiviti bersama-sama dengan sekelompok manusia
tak terjangka.
Benar. Mereka sememangnya tidak terjangka.
Kadang mereka pemarah macam binatang buas yang kau kurung dalam
sangkar tapi dah seminggu kau tak bagi makan. Macam tu. Pemarah.
Cakap lepas. Kuat memekik.
Langsung boleh hilang sabar dibuatnya.
Semalam lain pula. Semalam macam sebelas tahun lepas. Aku dilayannya
macam puteri kayangan yang singgah sebentar di bumi ni. Pelik kan?
Pelik.
Walau tak berapa nak sedarah, tapi aku sayang mereka ni.
Ya, they keep me company juga sometimes. Ah, macamana macamana pun
kira sedarahlah juga. Kira cincai. Eheh.
Tak kisahlah. Dah memang Jenis kepala angin, layankan saja. Zass.
Sent from my iPhone
Sunday, 20 June 2010
Nota kosong untuk peminat.
paras menawan pun ada yang minat.
-----
Saya pun tak faham diri saya sendiri. Macam mana anda boleh beritahu
saya yang anda faham saya? Anda bomoh? Ouh, kita bertelepati semasa
saya tidur? Ouh, padanlah. Hah? Apa?Bukan? Bomoh bukan, telepati pun
bukan. Anda baca diari saya? Curi? Eh, saya tak ada diari. Mungkin itu
rakan sepejabat saya yang punya. Saya cuma ada blog ni saja.
Sekian.
Sent from my iPhone
...Dan Waktu Itu Muncul Lagi
Ahad.
Minggu kedua.
Dah dua tahun aku tak ucap Selamat Hari Bapa.
Susun rapi lalu tadah sepuluh jemari itu.
.
.
.
.
.
.
Al-Fatihah.
World Cup hambar tanpa dia.
Saturday, 19 June 2010
Mata Degil. Ini hasil.
(Senyum sinis)
Dalam hati, aku kata : Nah, nasib baik aku memang tak teringin nak tonton match itu!
Lepas tu gelak kecil. (Dalam hati juga).
Sambung menguap.